Αν και είναι παρούσα η απειλή ότι πρόκειται απλώς για μια άσκηση ύφους, εντούτοις η ταινία αποδεικνύεται εφευρετική και σε καθηλώνει

Read more

 

ο Κόπολα έφτιαξε μια όμορφη, ελεγειακή, σχεδόν μουσική θα έλεγα, ταινία, ένας είδος «μουσικής δωματίου» που αγγίζει τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής του

Read more

 

To προιόν ενός μεγάλου ονειροπόλου με υψηλή αισθητική παρά μια αυθεντική συναισθηματική εμπειρία.

Read more

 

Το σενάριο που μου θύμισε λίγο το Ruble Fish (1983) είναι απλό και κατανοητό χωρίς βεβαία να λείπουν οι κουλτουριάρικες στιγμές που σε συνδυασμό με την εκπληκτική σκηνοθεσία ανεβάζουν αρκετά το επίπεδο. Υπάρχει και η ανατροπή στο τέλος που είναι ψιλοαναμενόμενη αλλά δεν με χάλασε ιδιαίτερα.

Read more

 

Kαθ'όλα θεατρικό και με το παραπάνω κινηματογραφικό , ακόμα κι όταν καταρρέει

Read more

 

Το αποτέλεσμα είναι οπτικά επινοητικό, αφηγηματικά οριακό και αλλιώτικο από καθετί άλλο.

Read more

 

Ένα γοητευτικό οικογενειακό μελόδραμα.

Read more

 

στα 70 του χρόνια δοκιμάζει νέες φόρμες, τολμά να αμφισβητήσει τις μέχρι τώρα δουλειές του, αν και ο ναρκισσισμός του δεν τον εγκαταλείπει εύκολα, με αποτέλεσμα οι χαρακτήρες του να "βουλιάζουν" μέσα στον αδιέξοδο ψυχολογισμό...

Read more

 

Η πορεία του Κόπολα προς το μελοδραματικό αγγίζει την τελειότητα, καθώς η δράση φτάνει στο αποκορύφωμα, όμως η ταινία δημιουργεί την αίσθηση ότι αναμασά μια περίπλοκη οικογενειακή ιστορία.

Read more

 

Ο Coppola δημιουργεί ένα φιλμ που δε θα σου δώσει αυτά που περίμενες, αλλά θα σε ταξιδέψει βυθίζοντας τη σκέψη σου στην αλήθεια της εικόνας του...

Read more

 

Όλη η ομορφιά που μπορεί να χορτάσει το μάτι δεν μπορει να ξεγελάσει το αυτί ή το μυαλό

Read more

 

Είναι μια ταινία που λες και έρχεται από τα 50s του Τένεσι Γουίλιαμς και του Ελίας Καζάν, με την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία να ενισχύει αυτή την αίσθηση. Ο Κόπολα στρέφεται σε κινηματογραφικές ρίζες και μεταπλασμένα προσωπικά βιώματα, χάνοντας την κυρίαρχη απόσταση που χρειαζόταν για να γίνει μια δυνατή ταινία

Read more

 

Το κοντράστ χρωμάτων αισθημάτων και μουσικών φθόγγων είναι οπτικά, ακουστικά, διανοητικά ελκυστικό από κάθε άποψη ενώ η ατμόσφαιρα του Buenos Aires μαγεύει στο ρυθμό του tango και συγκινεί φωνητικά με την όπερα.

Read more

 

Το Tetro δεν έχει καμία εσωτερική ένταση και θα έπρεπε να ήταν κωμωδία.

Read more

 

Όταν ο Κόπολα γίνεται δημιουργικός, συχνα αντιμετωπίζει δυσκολία στο να μεταδώσει ολοκληρωμένα τους καρπούς της σύλληψής του. Από αυτήν την άποψη το Tetro είναι μέτριο.

Read more

 

Η ιστορία, χαμηλής πνοής αλλά μεγάλων αισθημάτων, δοσμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, έχει ενδιαφέρον, αλλά ο σκηνοθέτης (μετά λύπης μου το λέω) δεν μπορεί να δέσει κατάλληλα το παλιομοδίτικο στιλ με τη δραματουργική έξαψη.

Read more

 

Review without score. The score is calculated by the review's remarks.

Read more

 

Review without score. The score is calculated by the review's remarks.

ΤΟ "TETRO" ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, ΟΜΩΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ "ΒΑΡΙΑ" ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΑΥΤΑΡΕΣΚΕΙΑ.

Read more

 

Παρά την τραβηγμένη πλοκή και την απροκάλυπτη εκζήτηση υπάρχει κάτι το αξιοθαύμαστο στο γεγονός ότι ο Κόπολα δημιούργησε μια ταινία αποκλειστικά για τον εαυτό του. Δε θα έπρεπε,όμως, να εκπλαγεί,αν μερικοί μόνο την παρακολουθήσουν μαζί του.

Read more

 

Το «Τetro» δεν είναι η ταινία που θα συστήσει στο σημερινό κοινό τον δημιουργό που συνέβαλε τα μάλα στις μεγάλες ανατροπές στο Χόλιγουντ κατά τη δεκαετία του '70. Είναι απλώς μια προσεγμένη δουλειά, διάσπαρτη από θραύσματα της προσωπικής ιστορίας του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Read more

 

Η ταινία σκοντάφτει άσχημα, εντούτοις, επάνω σε ένα σενάριο που, μπορεί να φέρει την υπογραφή του ίδιου του Κόπολα, μοιάζει ωστόσο σαν να γράφτηκε από κάποιον πρωτοετή φοιτητή κινηματογραφικής σχολής

Read more

 

Συνταξιούχος!

Μέσα από τις θολές ματιές του Coppola, που ανακατεύει το τώρα, το πριν και ένα θεατρικό έργο (μια μοντέρνα Φαύστα) με τον ρεαλισμό, αναδύεται ένα αποτέλεσμα που περισσότερο μπερδεύει παρά προσφέρει τροφή για σκέψη.

Read more

 

Η πλοκή είναι τόσο αραιή και τόσο ασήμαντη, που σπάνια ξυπνάς από τον λήθαργο της. Μοιάζει artistic σινεμά, αλλά και πάλι ο δημιουργός δεν παίζει τόσο με την κάμερα ώστε να το δικαιολογεί πλήρως.Ακόμα, όμως, κι έτσι, τελείως κακή δεν την λες κι έχει υπέροχη μουσική...

Read more

 

σε πιάνει λύπηση από το άλλα ντ’ άλλα χυμαδιό της υπόθεσης, που μοιάζει να υπάρχει μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει τα έξοδα ταξιδιού του Coppola στην Αργεντινή.

Read more

 

ξεκινάει ως ωδή στους κλασικούς Αμερικανούς, από τον Ο' Νιλ και τον Τενεσί Ουίλιαμς τον Καζάν, στη μέση βρίσκει έναν δικό του ρυθμό, κυλάει σε ένα κλείσιμο του ματιού στον Μπερτολούτσι και μια παρατεταμένη παραφθορά του Αλμοδόβαρ, τελειώνει σε μια όπερα λύτρωσης και καταρρέει σε απλουστευτικό μελό

Read more

 

Προς Θεού, μην παρασυρθεί­τε από ετεροχρονισμένους ύμνους για την ταινία και πάτε στο σινεμά περιμένοντας κάτι μεγάλο. Θα βγείτε βρίζοντας.

Read more

 

Review without score. The score is calculated by the review's remarks.